Niet met kippen op stok, maar nog tot laat naar "
In this world" van Michael Winterbottom gekeken, op de ouderwetse video. Had deze film al een paar maanden liggen (zoals trouwens nog een stuk of 8, maar deze periode wat weinig tijd voor lateavondfilms). In this worlds gaat over twee jongens die uit een Afghaans vluchtelingenkamp in Pakistan proberen naar Londen te komen. Een lange reis langs allerlei ronselpraktijken - kleine en onzuivere lieden die daaraan geld verdienen - naar het westen proberen te komen. Een innemende film vooral vanwege Jamal, de jongen die zich als 16-jarige voordoet, maar nog een stuk jonger is. Hij spreekt aardig goed engels en komt ontzetten wijs over gedurende het hele avontuur. Waarschijnlijk is-ie nauwelijks ouder dan mijn dochter, hetgeen in de beleving een nogal onthutsende referentie is.
(Winter)bottomline blijft natuurlijk: tjonge, wat een wereld, wat een toestanden... Hoe zit dat toch in het hoofd van zo'n harde 'liberaal' als Verdonk?... Ze weet heel nauwgezet van deze werkelijkheid, die haar er nochthans toe brengt, haar strenge mond en harde ogen te laten staan voor haar gevoel. Toch ken ik zát mensen, die het helemaal met haar eens zijn en die toch rationeel 'redelijke argumenten' hebben voor het uitzet-standpunt (en daarmee ook het 'niet toelaat'-standpunt). Wellicht ben ik gewoon te week voor deze zaken....
Enayat, de maat van Jamal, overleeft het zelfs niet eens: de reiskompanen komen om in een container op het schip van Istanboek naar Triëste.
Naar het schijnt heeft Jamal ook nog een visum gekregen voor Groot-Brittanië, na het uitkomen van de film. Wat je daar nou weer van moet denken? Zelfs ík heb mijn bedenkingen bij de naturalisatie van Kalou, vanwege het opportunisme van het eigen belang van de Nederlanders hierin.
[7.7 op IMDB]Van Winterbottom enige maanden geleden ook "
24 hour party people" op TV gezien, over de popscene in Engeland vanaf de punktijd, naar newwave-tijd en zelfs het begin van de dance/house (want daar was zelfs New Order, het tweede leven van Joy Division, een wegbereider voor!). De gespeelde zelfmoord van Ian Curtis, etc... Bijzonder: dat was zo'n grote échte wereld voor mij, voor ons, 25 jaar geleden. Een illusie armer ben je wel, na het zien van zo'n film. Sommige zaken houden de 'grootte' van de beleving, die je er als adolescent aan koppelde, ook al ben je al weer 20 jaar verder. En dan is er zo'n film die de herinneringen van het voetstuk afgooit. Onthutsend enerzijds, maar ook wel een goed gevoel, om alles 'in proportion' te zien.